• Drukuj

Tym razem wybraliśmy się na wyprawę w składzie: Przemek Szczepanek, Paweł Piela, Wojtek Szypuła, Mariusz Stępień i ja. Termin na przełomie lutego i marca wydawał się odpowiedni z różnych względów. Także z tego, że pozwala „uciec” na chwilę od zimy, której w tym terminie już większość z nas zaczyna mieć dosyć.  A tamtejszego klimatu można pozazdrościć. Na wyżynie, ponieważ jest w strefie równika, cały rok jest 20 – 30 stopni, a  w nocy minimalne temperatury to ok. 10 stopni, dzień i noc trwają równo po około 12 godzin. W tym czasie robi się bardziej deszczowo i góry są częściej przykryte przez chmury nacierające od strony Amazonii, gdzie zaczyna się pora deszczowa. Najlepszy okres na wspinaczkę to VII-XI i  XI – XII kiedy zwykle jest czyste niebo i piękne widoki. Pogoda była naszą największą obawą, która na szczęście się nie potwierdziła.

Aklimatyzacja

Po męczącej podróży z przesiadką w Londynie i Miami (gdzie mieliśmy okazję na kilkugodzinne leżenie na słynnej plaży pod palmami ), a dla Pawła w Madrycie, spotkaliśmy się na lotnisku w stolicy kraju Quito. Dwie noce spędziliśmy w tym mieście a następnie pojechaliśmy do miasteczka Machachi, które jest świetnym punktem wypadowym w góry.  Ze skromnego hoteliku „Hospederia Refugio Chiguac” prowadzonego przez miłych miejscowych ludzi zdobywaliśmy aklimatyzację na okolicznych niepozornych górach. Najpierw Pasachoa ( 4230 m.n.p.m ), gdzie ze względu na późne wyjście nie dotarliśmy, a osiągnęliśmy ok. 3500 m. Na następny dzień już zdobyliśmy Corazone ( 4788 m.n.p.m ), co z powodu ogromnych przestrzeni, odległości i  wysokości było dużym wyczynem. Na płaskim wierzchołku we mgle spotkaliśmy sympatycznego przewodnika z dwojgiem klientów. Na tych górach nie ma stałego śniegu ani lodowca. Wysokość „alpejska” jest w zasięgu jednodniowej, łatwej wspinaczki po ogromnych połoninach z bujną roślinnością i ewentualnie rumowisku skalnym na samym szczycie. Nie ma tam znakowanych tras, a miejscowi górale pytani o odległość twierdzą, że wszystko jest w zasięgu jednej – dwóch godzin marszu, podczas gdy dotarcie na górę zajmuje nawet 6-8 godzin! Tu czuć już wysokość, a wspinanie się do góry po łąkach, pastwiskach, polnymi drogami, a nawet w dżungli w kierunku szczytu to czysta przyjemność . Mijane krowy są jak nasze beskidzkie, ale, to że są dokarmiane bananami wysypywanymi  na trawę z samochodów, to już trochę dziwne.

Fotorelacja:

Fotorelacja:

Na następny dzień  senior Luiz (plus trójka dzieci) zawiózł nas do Parku Narodowego Chimborazo na wysokość 4800 m.n.p.m  na parking przy niższym ze schronisk. Jak w przypadku Cotopaxi bilet wstępu do parku to 10$ od osoby. W godzinę dotarliśmy do schroniska na 5000 m.n.p.m noszącego imię wspomnianego Edwarda Whympera. Atmosfera była o niebo lepsza od bardziej komercyjnego schronu pod Cotopaxi. Paliło się w kominku, miły i pomocny pan z obsługi. Robiło się coraz później a my byliśmy jedynymi. Do tego padał śnieg, gęste chmury rzadko chwilowo odsłaniały ogrom góry. Z nadzieją czekaliśmy na przewodników ze swymi klientami, za którymi moglibyśmy pójść. Nie doczekaliśmy się. Postanowiliśmy jednak pójść w nocy żywieni nadzieją, że ścieżka na górę jest dobrze widoczna, a góra okaże się równie „łatwa” jak Cotopaxi. Niestety tym razem oszczędność „na przewodniku” się nie opłaciła. Teren okazał się trudny w orientacji. Nie było śladów po poprzednich wspinaczach. Stromy lodowiec, zamarznięta glina, świeży śnieg i brak orientacji co do przebiegu drogi na szczyt kazały nam zawrócić z wysokości ok. 5900 metrów. Zawiedzeni wróciliśmy do schroniska. Schodzenie okazało się trudniejsze! Nie mogliśmy nawet znaleźć własnych śladów! W oczekiwaniu na Luiza w dolnym schronisku spotkaliśmy Niemca, który z przewodnikiem wybierał się tej nocy na szczyt. Szkoda, że nie przyszli dzień wcześniej...

Fotorelacja: