poniedziałek, 22, grudzień 2014

1.1 Położenie i obszar

Cięcina to rozległa wieś w południowej części Polski, na terenie województwa śląskiego, powiecie żywieckim, w gminie Węgierska Górka. Położona jest na prawym brzegu Soły, u wylotu potoku Cięcinka, na wysokości 400 m. n. p. m.

Kotlinię Żywiecką, w której położona jest miejscowość otaczają cztery pasma górskie:

- Beskid Śląski, obejmujący grupę Baraniej Góry - Skrzycznego ograniczając ją od zachodu;

- Beskid Mały, zamykający kotlinę od północy;

- Beskid Średni, który otacza omawianą kotlinę od wschodu (obejmuje ona pasma Pewelskie i Lasku);

- Beskid Żywiecki, stanowiący zachodnią część Beskidu Wysokiego. Rozciąga się na południe od Kotliny Żywieckiej;

Cięcina znajduje się na granicy dwóch Beskidów – Śląskiego i Żywieckiego. Od zachodu ogranicza ją rzeka Soła, od wschodu góry Groń, Kiczora, Magura, od południa pasmo Abrahamowa z Bieguńskim Groniem, od południowego - zachodu Grapa (lokalna nazwa - Piramida), oraz Bukowina.

Administracyjnie Cięcina graniczy z następującymi miejscowościami: od południa z Żabnicą, od południowego wschodu z Brzuśnikiem i Bystrą, od północy z Przybędzą i Wieprzem, a od południowego- zachodu i zachodu z Węgierską Górką. Jest wsią posiadającą nierównomierną zabudowę, rozciąga się ona wzdłuż rzeki Soły (ok. 3 km) oraz potoków Cięcinka i Loraniec. Wiele budynków położonych jest wysoko w górach, tworząc liczne przysiółki (Fabisie, Ficońka, Bieguni, Księzorka, Koluska).

Przez Cięcinę przebiega linia kolejowa i droga na trasie Żywiec - Zwardoń. Rejon, na terenie, którego leży Cięcina, ma charakter rolniczy oraz turystyczno - wypoczynkowy.


1.2 Budowa geologiczna

Cięcina leży w rozległym obniżeniu o powierzchni około 100 km kwadratowych, które nosi nazwę Kotliny Żywieckiej. Do dzisiaj nie wiadomo do końca jak ona powstała, a można się spotkać z dwoma hipotezami. Pierwsza z nich mówi nam jakoby Kotlina była zatoką morską, która istniała w eocenie lub w kredzie. Druga hipoteza głosi natomiast, że powstała przez erozję wywołaną wodami Soły, Koszarowy, Łękawicy, Leśnej, i innych potoków spływających koncentrycznie ze wszystkich stron. W geologicznych odkrywkach Żywiecczyzny znajdują się skały wyraźnie uławicowane, na przemian wstęgami ułożone piaskowce, zlepieńce i łupki ilaste. Wszystkie te skały noszą nazwę fliszu.

Na terenie Kotliny Żywieckiej wyróżniamy cztery jednostki tektoniczne - płaszczowiny:

a) płaszczowina podśląska

b) płaszczowina cieszyńska } płaszczowina

c) płaszczowina godulska } śląska

d) płaszczowina magurska

 

Cięcina leży na obszarze płaszczowiny magurskiej oraz na obszarze przylegającym do niej - nieuwzględnionym w powyższym podziale - łuski przedmagurskiej. Na podstawie ich budowy można scharakteryzować prawie całą budowę geologiczną Cięciny.

 

 

  • łuska przedmagurska

W skład łuski przedmagurskiej wchodzą warstwy krośnieńskie, margle pstre i pstre łupki, warstwy biotytowo-skaleniowe. Warstwy biotytowo-skaleniowe znajdują się na prawym brzegu Cięcinki, przy jej ujściu do Soły. Są to słabo wapniste piaskowce o barwie popielatej
i jak sama nazwa wskazuje zawierają duże domieszki biotytu oraz skalenia. Pstre łupki
i margle powstałe najprawdopodobniej w eocenie występują w czołowych fragmentach silnie zbudowanych tektonicznie profilów.

Główną rolę w tym ogniwie odgrywają miękkie, ilaste łupki o barwie czerwonej i zielonej,
a w ich serii występują wtrącenia piaskowców w postaci cienkich wkładek.

Tylko w jednym miejscu występuje warstwa o miąższości około 5 m jest to odcinek i okolica drogi schodzącej z działu wód pomiędzy Cięcinką a Lorańcem.

Obok kwarcu występują mika i glaukonit. Minerały te tkwią w obfitej masie spoiwa kalcytowego.

Warstwy krośnieńskie (eocen) są to grube ławice popielatych, silnie mikowych, wapnistych piaskowców. W stanie świeżym są one zbite i twarde, po zwietrzeniu tracą węglan wapnia
i stają się miękkie o barwie brudnożółtej.


  • płaszczowina magurska

W skład płaszczowiny magurskiej wchodzą:

a) warstwa biotytowo-skaleniowa

b) piaskowce Mutnego

c) pstre łupki

d) warstwy podmagurskie

e) piaskowce magurskie

Warstwy biotytowo-skaleniowe składają się z piaskowców gruboziarnistych o zgniłozielonej barwie. Są one średnio- lub gruboziarniste niekiedy przechodzą w drobne ziarna kwarcu, skalenia i glaukonitu. Po zwietrzeniu piaskowce te pokrywają się rdzawymi nalotami, skalenie stają się żółte, skała traci węglan wapnia i staje się krucha. Mogą to też być średnio-lub gruboławicowe, popielate piaskowce drobno- lub średnio ziarniste. Charakteryzują je obfitość spoiwa złożonego przede wszystkim z węglanu wapnia, blaszki miki są równolegle ułożone do uławicowienia, dzięki czemu przy uderzeniu piaskowce rozpadają się na równoległe płaty.

Piaskowce z Mutnego stanowiąc kompleks gruboławicowych piaskowców
i zlepieńców z cienkimi wkładkami łupków mają barwę popielatą. Głównym składnikiem tych skał jest skaleń. W piaskowcach gruboziarnistych i zlepieńcach występuje nieraz dość duża domieszka okruchów metamorficznych, a stosunek ławic drobnoziarnistych
i gruboziarnistych nie jest stały. Po zwietrzeniu piaskowce mają barwę jasnordzawą niekiedy białą i żółtą.

W kamieniołomie w Cięcinie stwierdzono właśnie wkładkę twardych, popielatych, po zwietrzeniu zaś żółtych margli. W Cięcinie obserwuje się ciągłe przejścia od warstw biotytowo-skaleniowych do piaskowców z Mutnego ku górze. Piaskowce z Mutnego przechodzą w sposób ciągły w pstre łupki, przy czym w Cięcinie występuje wkładka 1mm.

Pstre łupki stanowią normalny rozkład stratygraficzny piaskowców z Mutnego, a tam gdzie ich brak, piaskowców biotytowo-skaleniowych. W skład pstrych łupków wchodzą głównie czerwone i zielone łupki ilaste. Ilość wkładek łupków zielonych wzrasta ku górze i na przejściu do następnego ogniwa, którym są warstwy podmagurskie. Występują też niekiedy kilkunastometrowe pakiety łupków zielonych, żółtych lub granatowych. Pakiety te przeławicowane są zwykle cienkimi, hieroglifowymi piaskowcami, które po zwietrzeniu mają barwę rdzawą. Warstwy hieroglifowe (eocen górny) składają się z serii cienko ławicowych piaskowców. Występują one na przemian z wkładkami łupków. Udział łupków w profilu warstw sięga 85 %. Piaskowce są twarde, mikowate o barwie niebiesko-popielatej, zaś po zwietrzeniu brunatno-zielonej. Grubość ławicy piaskowców waha się od 5 do 30 cm, wyjątkowo dochodzi do 0,5 m. Piaskowce zawierają domieszkę glaukonitu

Warstwy podmagurskie są w głównej mierze kompleksami łupków, piaskowce odgrywają natomiast rolę podrzędną. Wśród łupków obserwujemy dużą różnorodność typów litologicznych. Są to przeważnie twarde, margliste łupki barwy popielato-brunatnej
i niebieskawej. Dość charakterystyczna cechą tych łupków jest obecność konrekcji cementujących o średnicy od 1 do 10 cm, czasami jednak dużo większych. Konrekcje te mają kształt płaskich soczewek lub kuli. Rzadziej występują twarde łupki ciemnopopielate
i brunatne. Rozpadają się one na cienkie płytki o ostrych krawędziach i tworzą często kilkumetrowe kompleksy pozbawione wkładek piaskowych..

Piaskowce magurskie tworzą nakład warstw podmagurskich. W kilku profilach na granicy warstw podmagurskich i piaskowców podmagurskich stwierdzono grubą (2.5 m) ławicę drobnoziarnistego zlepieńca, w skład, którego wchodzi obok kwarcu skaleń, glaukonit
i niewielka domieszka łupków metamorficznych. Właściwe ognisko piaskowca reprezentowane jest przez zespół gruboławicowych piaskowców glaukonitowych z cienkimi wkładkami łupków. Dominującym typem litologicznym są gruboławicowe piaskowce glaukonitowe. Ławice piaskowców rozdzielone są cienkim pokładem łupków, które tworzą ten sam typ litologiczny, co warstwy podmagurskie. Podkreślić trzeba jednak większy udział frakcji mułkowej i piaszczystej w łupkach ogniwa magurskiego, zawierającej coraz mniej węglanu wapnia. Stosunek piaskowców i łupków tym ogniwie wynosi 2:1 niekiedy jednak grubość wkładek łupkowych nie jest mniejsza od ławic piaskowców.

Z powyższych danych wynika, iż różnica pomiędzy warstwami podmagurskimi
a piaskowcami magurskimi polega na odmiennym stosunku ilościowym piaskowców i łupków.

 

Nadleśnictwo Węg. Górka położone jest na terenie Beskidu Śląskiego i Małego oraz Beskidu Żywieckiego. Powierzchnia ogólna nadleśnictwa wynosi 9369 ha w tym leśna 9296 ha. Podzielone jest ono na 15 leśnictw, wśród których znajduje się leśnictwo Cięcinki. Malownicze tereny Beskidów cechuje bogata różnorodność walorów przyrodniczych i krajobrazowych.

Leśnictwo Cięcinki dzieli się na dwa obręby: Bystra (oddziały od 1 do 14) Cięcina (oddziały od 15 do 24). Rozpościera się od Sopotni po Żabnicę, obejmując obszar 600,31 ha lasów państwowych oraz 964 ha lasów prywatnych. Teren leśnictwa w większości porasta las mieszany górski, natomiast w pojedynczych oddziałach występuje las górski.

Współczesny stan lasu jest wynikiem głębokich przemian środowiska naturalnego, które zaszły pod wpływem gospodarczej działalności człowieka. Niekorzystne zmiany w środowisku przyrodniczym wystąpiły w lasach beskidzkich na początku XIX w. Do tego czasu pozyskanie drewna było nieznaczne, a działalność człowieka w lasach polegała głównie na ich wypalaniu (pod uprawy rolnicze) i gospodarkę pasterską, co przyczyniło się do znacznego zmniejszenia lesistości tej części Karpat. W pierwszej połowie XIX w zarzucono ten sposób wykorzystywania lasów górskich, przystępując do intensywnego pozyskiwania drewna zrębami zupełnymi z niezmienionych dotąd lasów mieszanych regla dolnego. Po 2-3 letniej uprawie rolnej, teren ponownie przywracano gospodarce leśnej zmieniając jednak pierwotny układ gatunków. Konsekwencją tej gospodarki była przemiana przeważającej części lasów dolnoreglowych w monokultury świerkowe.

Współczesne pokolenia leśników otrzymały w spadku po przednich użytkownikach, rozczłonkowane kompleksy leśne, z uproszczonymi, niewłaściwymi składami gatunkowymi, o złej strukturze wiekowej i układzie przestrzennym. Stan taki zapoczątkował zaburzenia w funkcjonowaniu samoregulujących się mechanizmów obronnych biocenoz leśnych, oraz przyczynił się do wzrostu podatności lasów na zagrożenia natury biotycznej i abiotycznej. Poza skutkami wynikającymi z prowadzenia gospodarki w drzewostanach monokulturowych, zagrożenie trwałości lasu pogłębione zostało nasilającym się od początku XX w. i trwającym do dziś oddziaływaniem przemysłu, zakłócającym procesy fizjologiczne drzew i obniżającym ich kondycję zdrowotną. Niemałą rolę w kształtowaniu się predyspozycji zdrowotnej drzewostanów odegrały anomalia pogodowe. Szczególnie ostro zaznaczyły się one na początku lat 90-tych, kiedy to deficyt opadów atmosferycznych w sezonie wegetacyjnym osiągał 50% średniorocznej sumy opadów.

Powstanie monokultury świerka podyktowane było również zapotrzebowaniem nowo otwartej huty w Węgierskiej Górce, na węgiel drzewny. Zintensyfikowano więc wycinkę drzew takich jak buk, dąb, olcha, a na ich miejsce pojawił się świerk. Kolejne zmiany spowodowane były rosnącym zapotrzebowaniem na drewno świerkowe. Ówczesny właściciel lasów, Karol Stefan Habsburg, rozpoczął nastawioną na maksymalny zysk ich eksploatację. Jodłę i buka eliminowano jako gatunki nieznajdujące nabywców. Odnowienia tamtego okresu składały się niemal w 100% ze świerka, który dobrze przystosował się do miejscowych warunków, lasy były zdrowe, a szkody powodowały głównie wiatry i opady śniegu. Z upływem czasu systematycznie malała jednak odporność jednogatunkowych drzewostanów.

Roślinność Cięciny

Główne gatunki lasotwórcze:

  • świerk pospolity (90%)
  • buk (5%)
  • jodła (3%)
  • sosna (1%)
  • inne (1%) (modrzew europejski, klon jawor, lipy, brzozy, wiązy, jesiony, olsze, daglezje)

Świerk pospolity - osiąga wysokość 40 - 60 m. Koronę ma stożkowatą, ale ostro zakończoną. Igły jego są ostre, w przekroju romboidalne; szyszki walcowate zwisające, po dojrzeniu nie rozpadają się. Korowina pnia brunatno-czerwona, nasiona ze skrzydełkami. Świerk wykazuje dużą zmienność form, odmian ugałęzienia. Najczęstsze są odmiany: grzebieniasta - z pędami zwisającymi do dołu, szczotkowata - z gałązkami krótszymi ułożonymi szczoteczkowato, płaska - z gałązkami ułożonymi horyzontalnie. Do dalszych odmian, ze względu na pokrój korony, zalicza się między innymi formy: wężową, zwisającą i kolumnową. Drzewa wolnostojące - mocno ugałęzione i zbieżyste, w zwarciu wykształcają strzały pełne, z wysoko osadzoną koroną.

Buk - osiąga wysokość do 45 m i średnicę 1,5 m. Najstarsze buki dożywają 300 lat.
W zwarciu wykształca prosty pień, z koroną walcowatą, wysoko osadzoną, w starszym wieku wypukłą; na otwartej przestrzeni silnie ugałęzione. System korzeniowy sercowaty. Kora szarobrunatna lub srebrzystoszara, bardzo rzadko wykształca korowinę.

Jodła pospolita - piękne drzewo osiągające wysokość 50 m, mające koronę stożkowatą, gęstą, walcowatą, na szczycie spłaszczoną. Korowina pnia ma barwę szarobiałą. Igły są sztywne, płaskie, na szczycie zaokrąglone i nieco wcięte, z wierzchu ciemnozielone, od spodu z dwoma białymi paskami. Walcowate szyszki stojące na gałęziach, rozpadają się, gdy dojrzewają; pozostaje tylko oś szyszki. Nasiona są oskrzydlone. Dostarcza cennego drewna znajdującego zastosowanie w budownictwie i stolarstwie.

Sosna zwyczajna - żyje do 120 lat, rośnie na glebach piaszczystych i torfowiskach. Często sadzi się ją na nieużytkach. Igły wyrastają po dwie z krótkopędów. Roślina jednopienna.

Modrzew europejski - jest pięknym drzewem dorastającym do wysokości 35 m o stożkowatej, gęstej, walcowatej, na szczycie spłaszczonej koronie. Jego jasnozielone, miękkie igły opadają na zimę. Niewielkie szyszki mają kształt jajowaty i zawierają małe, oskrzydlone nasiona. Żyje do 500 lat. W Cięcinie występuje zarówno modrzew europejski jak i modrzew polski.

Klon pospolity - występuje u nas kilka gatunków i odmian klonów, z których najczęściej, oprócz klonu pospolitego, spotykany jest klon jawor. Klon pospolity osiąga wysokość ok. 30 m i do 1 m średnicy. Wiek maksymalny od 150-200, a poszczególne drzewa dożywają 300 lat. W zwarciu wysoko oczyszcza się z gałęzi i wykształca strzały proste i gonne. Korona składa się z niezbyt grubych, lecz licznych gałęzi i ma kształt kulisty. Kora nie łuszczy się, jak u jaworu, lecz jest twarda, czerwonawo-szara, cienka, płytko i dosyć regularnie popękana w długie rysy. System korzeniowy składa się z korzenia głównego i licznych korzeni bocznych. Charakterystyczne jest dla całej rodziny klonowatych to, że ich system korzeniowy nie jest bardzo rozrzucony, lecz raczej skupiony przy pniu. Liście klonu mają dużą szeroką blaszkę do 18 cm długości i do 15 cm średnicy, podzieloną okrągłymi zatokami na 5-7 klap, ostro zakończonych i grubo piłkowanych na końcach.

Brzoza - system korzeniowy jest na ogół płytki o układzie ukośnym, złożony z kilku silniejszych korzeni rosnących ukośnie w głąb gleby, z dużą ilością drobnych korzeni rozrastających się w powierzchniowych jej warstwach. Gałęzie brzóz są cienkie i wiotkie. Pędy brzozy okryte są cienką warstwą kory, za młodu są zielone i lepkie, z czasem brunatnieją. Liście mają charakterystyczny klinowato - sercowaty kształt z ostrym wierzchołkiem. Na pędach wydłużonych liście są pojedyncze, ułożone skrętolegle, na pędach skróconych, u niektórych gatunków po dwa, u innych po dwa, trzy lub cztery.

Podstawowy kierunek gospodarowania prowadzony w Nadleśnictwie skierowany jest na stopniową przebudowę drzewostanów świerkowych oraz wykorzystanie odnowień naturalnych w drzewostanach, których skład gatunkowy jest zgodny z siedliskiem. Istnieje, więc pilna potrzeba wprowadzenia większej domieszki gatunków liściastych jak buk, jawor, wiąz górski, jesion. Tym niemniej świerk, który odnawia się bardzo dobrze pozostanie nadal głównym gatunkiem lasotwórczym.

Zagadnienie ochrony lasu nabiera dużego znaczenia z uwagi na występowanie szeregu niekorzystnych czynników oddziaływujących na te drzewostany, a mianowicie:

- nieodpowiedni skład gatunkowy - monokultura świerka;
- pojawianie się szkodników pierwotnych - zasnuja wysokogórska, świerkowa;
- silne zaopieńczenie drzewostanów (ok. 30% całej powierzchni);
- zakłócenie stosunków wodnych i anomalie pogodowe;
- występowanie szkodników wtórnych - kornik drukarz, kornik drukarczyk, rytownik pospolity, drwalnik paskowany;
- szkody powodowane przez zwierzynę płową;

    Drzewostany świerkowe należą do najcenniejszych drzewostanów w Beskidach, chociaż w wyniku wprowadzenia świerków obcego pochodzenia zostały znacznie zubożone. Przeciętna zasobność drzewostanów wynosi 375 m3/ha a przeciętny wiek 69 lat.

    Rośliny (prawnie chronione):

    mech płonnik strojny, narecznica samcza, zawilec gajowy, goryczka trojeściowa, wierzbówka kiprzyca, podkolan biały, storczyk plamisty, podrzeń żebrowiec, łuskiewnik różowy, parzydło leśne

    Krzewy (prawnie chronione):

    wilcze łyko, kalina koralowa, bez czarny

    Pasożyty drzew:

    opieńka miodowa, jemioła, huba drzewna

    Na terenach niezalesionych obserwujemy dwa zbiorowiska łąkowe. Na łąkach żyznych występują następujące gatunki roślin:

    mietlica, kostrzewa, trzcinnik, kłosówka

    Na uboższych łąkach, położonych na glebach kamienistych spotykamy takie rośliny jak:

    śmiałek, bliźniaczka, wrzos

    W tym zbiorowisku łąkowym występuje również: mieczyk dachówkowaty, przywrotnik pasterski, dziewięć sił bezłodygowy, dziurawiec czteroboczny.

    Podszycie lasów stanowi:

    marzanka wonna, turzyca leśna, szczawik, borówka, jeżyna gruczołowata

     

    1.8 Świat zwierzęcy

    Podstawowe gatunki zwierzyny występującej na terenie Cięciny, bądź na stałe, bądź okresowo to:

    niedźwiedź, ryś (chroniony okresowo), wilk (pod ochroną), lis, kuna, wydra, gronostaj, żbik, łasica, jeleń, sarna, zając, dzik, borsuk, wiewiórki

    Występują tu także liczne gatunki ptaków:

    słonka (przelotem), gołębiarz, myszołów, puszczyk, dzięcioł, sikorka bogata, szpak, głuszec, bażant, kuropatwa, wrona, jastrząb, kos, drozd

    Ptaki owadożerne są jednym z głównych czynników ograniczających rozwój owadów, będących szkodnikami lasu. Kontrolują one całe drzewa od wierzchołków aż do szyi korzeniowej. Ponadto są one niezwykle żarłoczne. Można to obserwować wiosną i latem, tj. w porze lęgów i wykarmiania potomstwa.

    Ważniejsze szkodniki to:

    zasnuja świerkowa - szkodnik pierwotny. Lot owadów doskonałych odbywa się w kwietniu
    i w maju. Jaja kształtu walcowatego składane są w złożach po kilka sztuk, na igłach świerka. Wylęgłe larwy żerują gromadnie, przeważnie na starszych igłach. W końcu sierpnia schodzą na ziemię, gdzie zagrzebują się w glebie i zimują.

    kornik drukarz - jest jednym z najgroźniejszych szkodników wtórnych świerka. Rójka owadów doskonałych w kwietniu i maju oraz lipcu i sierpniu. Chrząszcz zimuje w ściółce lub pod korą. W sprzyjających warunkach atmosferycznych gatunek ten może mieć 2-3 generacji w roku. Całkowity rozwój od jaja do chrząszcza trwa 8-10 tygodni i jest uzależniony od warunków pogodowych.

    kornik drukarczyk - opada wspólnie z kornikiem drukarzem świerk, przy czym opanowuje on zwykle część wierzchołkową drzew. Czasem pojawia się na sośnie lub na modrzewiu.

    drwalnik paskowany – opada drzewo osłabione lub drzewo iglaste leżące w cieniu.

    czterooczak świerkowiec - opada osłabione świerki i leżaninę świerkową, występuje również na sośnie i jodle. Szkodnik wtórny.

    rytownik pospolity - atakuje przeważnie cieńsze drzewa, górne partie strzał i gałęzie. Szkodnik wtórny.

    Stosunkowo znaczny zastęp wrogów w śród skrzydlatej fauny mają gąsienice. Polują na nie kukułki, szpaki, sikory, wilgi i wrony.

    Do najbardziej aktywnych niszczycieli, szkodliwych owadów leśnych należy zaliczyć również ssaki. Są to m.in. dziki, które przez przeorywanie (buchtowanie) ściółki leśnej niszczą poczwarki, a także larwy szkodników leśnych. Z innych ssaków niszczących w glebie poczwarki i larwy owadów należy wymienić borsuka. Pokarmem owadzim uzupełniają swoje pożywienie m.in. lis, kuna, jeż, tchórz, łasica, drobne gryzonie, a nawet kret. Ważną pozycję zajmują także nietoperze, które zjadają duże ilości owadów.

    Owady chronione to:

    biedronki, mrówki, paź królowej, żagnica zielona (ważka)

    Nieopodal leśniczówki w Cięcinie znajduje się staw rybny o powierzchni 0,04ha, w którym można spotkać żaby, traszki i inne płazy.

     

    1.8.1 Koło myśliwskie "Knieja"

    Nie mały wpływ na ilościowe kształtowanie się populacji różnych gatunków zwierząt na terenie Cięciny ma działalność człowieka. Koło łowieckie zostało założone na terenie obejmującym także Cięcinę nie tylko po to, aby dawać możliwość uprawiania sportu jej członkom, lecz przede wszystkim po to, aby prowadzić dozór i kontrolę zwierzyny

    i odpowiednio nią gospodarować. Na terenie Cięciny istniało koło łowieckie już przed drugą wojną światową, będąc jednym z najobfitszych w zwierzynę i największych pod względem obszaru na Podbeskidziu. Podczas wojny Koło nie prowadziło działalności. Koło
    w dzisiejszej postaci założone zostało jako obwód nr 63 dnia 29.11.1974 r. W chwili obecnej gospodaruje na 5020 ha powierzchni w tym 3077 ha lasów a 1943 ha pól. Do koła łowieckiego należy 46 członków, którzy spotykają się ze sobą regularnie na polowaniach grupowych odbywających się ok. 4-6 razy na rok, w tym w dniu imienin Huberta, gdyż św. Hubert jest patronem myśliwych, oraz w wigilię. Poluje się na różne gatunki zwierzyny zależnie od pory roku, w której jest określone, na co wolno polować. Wiąże się to z troską
    o utrzymanie gatunku, a nie wytrzebienie go. Dla przykładu na sarny wolno polować tylko od 1 października do 15 stycznia. Cały rok można polować na grupę gatunków określanych mianem „szkodniki”. Członkowie oprócz odstrzału zwierzyny prowadzą także jej dokarmianie w okresie zimowym, przez budowę licznych paśników uzupełnianych zebranym specjalnie w lecie sianem oraz liściarką. Myśliwi troszczą się o utrzymywanie tzw. „lizawek” tzn. punktów, w których umieszczana jest sól. Jest to najczęściej stary, już trochę zniszczony pień, w którym można umieścić pięciokilogramową kostkę. Co roku z kasy koła zakupywane jest 500 do 1000 kg soli na cały obszar łowiska. Rokrocznie w łowisku tworzonych jest kilka poletek zaporowo-żerowych w celu dokarmienia zwierzyny i powstrzymania jej przed niszczeniem upraw rolniczych wysuniętych nieco dalej od siedlisk ludzkich.

    W łowisku występuje wiele gatunków zwierząt, niektóre populacje mimo nakładanych starań giną. Przykładem może być bażant, którego ponowne zasiedlanie nie dało od wielu lat pożądanych rezultatów. Ostatni raz w roku 2000 do łowiska zostało zakupionych
    i wpuszczonych 120 sztuk tego ptaka jednak - mimo braku polowań - populacja została wytrzebiona głównie przez lisy i jastrzębie, w mniejszym stopniu przez kłusowników.

    Średnie pozyskanie zwierzyny w sezonie łowieckim przedstawia się następująco:

    - jeleń – 15 szt.

    - sarna – 70 szt.

    - dzik – 5 szt.

    - lis - 5 szt.

    - zając – 40 szt.

    Najciekawsze trofea zdobyte na terenie koła przez jego członków to:

    • złotomedalowy ryś i głuszec - Józef Ryłko
    • złotomedalowy ryś - Józef Skrzypek
    • złotomedalowy ryś - Tadeusz Włoch
    • ryś - Tomasz Waligóra
    • głuszec - Józef Kupczak
    • brązowy medal za wieniec byka - Józef Ryłko
    • srebrny medal za porostki kozła - Stanisław Jarco

    1.9 Ochrona przyrody - ŻPK

    Żywiecki Park Krajobrazowy

    ŻPK powstał w 1986 roku w celu ochrony wartości przyrodniczych, fizjograficzno -krajobrazowych oraz kulturowych Beskidu Żywieckiego. Obejmuje obszar od szczytu Skalanka na zachodzie, do Weski nad Korbielowem na wschodzie. Powierzchnia parku bez strefy ochronnej wynosi 35 870 ha. Strefa ochronna parku obejmuje natomiast obszar 21 790 ha i spełnia rolę zaplecza przestrzennego i turystyczno-usługowego dla podstawowych funkcji Parku oraz ochronny jego obszaru przed niekorzystnymi wpływami otoczenia i kształtuje powiązania przestrzenne, ekologiczne i funkcjonalne z sąsiadującymi terenami. W tej właśnie strefie znajduje się wieś Cięcina.

    W 1994 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych powołał Leśny Kompleks Promocyjny. Objął on lasy Beskidu Śląskiego oraz Żywieckiego i tym samym w jego skład weszło Nadleśnictwo Węgierska Górka, w skład, którego wchodzi leśnictwo Cięcinki.

    Leśny Kompleks Promocyjny to obszar, gdzie steruje się gospodarką leśną w warunkach naturalnych, kierując się konkretnymi wymogami ochrony przyrody w przyrodniczo zwartej przestrzeni leśnej, która stanowi ogniwo większego systemu ekologicznego. Tu także synchronizuje się plany urządzania lasu wszystkich nadleśnictw wchodzących w skład LKP, ustala optymalne rozmiary cięć, akceptuje nowo powstające naturalne drzewostany
    lub planuje się ich przebudowę. Na terenach LKP wyznacza się obiekty przyrodnicze
    i miejsca dla celów edukacji ekologicznej, co wiąże się ze współpracą z organizacjami ekologicznymi, miłośnikami przyrody, szkołami itp.

    Głównymi celami utworzenia LKP jest:

    - trwałe zachowanie lub odtworzenie naturalnych walorów lasu metodami gospodarki leśnej, prowadzonej na podstawach ekologicznych;

    - integrowanie celów trwałej gospodarki leśnej i aktywnej ochrony przyrody, ochrony krajobrazu i kształtowania środowiska;

    - promowanie trwałej, zrównoważonej i wielofunkcyjnej gospodarki leśnej w przestrzennym zagospodarowaniu regionu;

    - prowadzenie prac badawczych i doświadczalnych w celu wyciagnięcia wniosków na temat możliwości i warunków upowszechnienia zasad ekorozwoju na całym obszarze działania Lasów Państwowych;

    - doskonalenie funkcjonowania służby leśnej i edukacji ekologicznej społeczeństwa;


     

      Komentarze   

      #10 Mariusz Kąkol-Harnaś 2010-01-03 21:25
      Bardzo dobry pomysł kolego Raptor.Taki rajd granicami naszej wsi był by bardzo ciekawy,i dla niektórych na pewno poszerzył by horyzonty troszke dalej poza ulice widokową .Napewno niektórzy byli by bardzo ździwieni figlami jakie płata podział administracyjny i przebieg granic w naszej Cięcinie.Pozdra wiam i myśle że jest to dobry pomysł:-)
      #9 Raptor 2010-01-03 20:25
      A może, gdy już zima minie, mróz odpuści, słonko ziemię wysuszy a świat zbudzi się do życia, zorganizować taką małą wyprawę badawczą (jednodniowy rajd) wzdłuż granic Cięciny i wytyczyć ją zarówno w terenie jak i przy użyciu GPS?
      A po co?
      A po to aby się już więcej nie kłócić gdzie są te granice.
      #8 woql 2010-01-03 18:43
      Witam,

      zgodzę się że Widokowa i ogólnie tamte tereny są przepiękne. Szczególnie późną wiosną i latem w okolicach zachodu słońca. Widok na północną część Kotliny Żywieckiej - zachwycający - polecam naszym portalowym fotografom!
      #7 nikipb 2010-01-03 17:38
      Widze, że Cięcina ma bardzo "światłe" umysły, wszystkowiedząc e, w postaci Harnasia. Z którym nie mam zamiaru prowadzić głupiej polemiki.
      Dodam jedynie, że ulica Widokowa znajduje sie po jednej stronie drogi pod Groniem ( bo druga strona drogi to juz Brzusnik)i biegnie aż do tzw. Lisuli koło szkoły w Brzuśniku jest więc granica miedzy Brzusnikiem a Cieciną,(mapy tu nie trzeba studiować) dodam również, że faktycznie schodzi do Cięciny w kierunku Potoka i łączy się z ul. sosnową, gdzie w tym roku powstała droga z płyt właśnie pod Groń. zapraszam na wycieczkę:-)
      #6 potok 2010-01-03 16:35
      Witam.
      Harnaś ma prawo nie wiedzieć gdzie jest ul. Widokowa.Ale to nie jest powód aby się kłócić o to.Nie wiele osób jest takich którzy dokładnie wiedzą gdzie jest każda ulica w Cięcinie.Ale też pewnie nie wszyscy wiedzieli że Cięcina graniczy z Bystrą.
      Dla interesujących sie mówię że ulica Widokowa znajduje sie w rejonie który powszechnie nazywany jest "Pod Groniem" i biegnie między domami znajdującymi się tam w kierunku potoka.Gdyby podążać w dół tą drogą wyszło by sie w potoku koło Kośców w okolicy sklepu u Olka.Z tym że w tym rejonie nazywa się ona już inaczej, niestety nie pamiętam nazwy.
      A nazwa ulicy Widokowej chyba najbardziej pasuje do niej gdyż widoki stamtąd są przepiękne, przy dobrej pogodzie widać nawet Bielsko.Polecam również wybrać się tam (oczywiście nie w zimie)na rowerze.
      #5 Mariusz Kąkol-Harnaś 2010-01-03 12:07
      Oczywiście Kolego nikipb że nikt inny oprócz ciebie nie słyszał o ulicy widokowej .Taka wiedza zarezerwowana jest wyłącznie dla tak wielkich myslicieli o światłym umyśle jak ty.Tylko że ulica widokowa to nie końiec granicy Brzuśnika z Cięciną.Radze prześledzić mampy a potem dopiero rozpoczynać jakiekolwiek dyskusje.Pozdra wiam :-)
      #4 nikipb 2010-01-02 20:37
      Zgadzam sie faktycznie z Bystrą graniczymy w okolicach Magury, natomiast granica Brzuśnika z Cieciną przebiega wzdłuż ulicy Widokowej, o której Harnaś pewnie nawet nie słyszał. Pozdrawiam.
      #3 Mariusz Kąkol-Harnaś 2010-01-01 19:22
      Oczywiście że Redakcja ma racje.Cięcina graniczy oczywiście z Bystrą.Widać kolega nikipb słabo zna naszych sąsiadów:-) Pozdrawiam
      #2 Redakcja 2010-01-01 13:20
      Witamy.
      Tak - Brzuśnik graniczy z Cięciną - zostało to zaktualizowane w monografii. Dziękujemy za poprawkę!

      Jednak... Bystra to również nasz sąsiad z punktu widzenia administracyjne go, a granica przebiega szlakiem z Przegibu na Magurę w jego bliższej szczytu części.
      #1 nikipb 2009-12-30 17:53
      wszystko fajnie tylko gdzie Cięcina graniczy z Bystrą, chyba raczej z Brzuśnikiem. :-)

      Nie masz uprawnień aby komentować. Zaloguj się.

      Komentarze | Ostatnio dodane

      Fotoforum | Ostatnio dodane zdjęcia